staging

Blog

  • Τσουκαλάς:« Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η πιο αδίστακτη που γνώρισε ο τόπος»

    Τσουκαλάς:« Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η πιο αδίστακτη που γνώρισε ο τόπος»

    Στην ανακοίνωση της εκπροσώπου της ΝΔ Αλεξάνδρας Σδούκου απάντησε ο Κώστας Τσουκαλάς λέγοντας πως «πάει πολύ να κάνει φθηνή σπέκουλα και να προσπαθεί να χρεώσει δήθεν προθέσεις για αναστολή ερευνών σε άλλους, η εκπρόσωπος του κόμματος που εξέθρεψε το σκάνδαλο διαφθοράς στον ΟΠΕΚΕΠΕ». Σημείωσε ότι «προκαλούν σοκ οι συνέπειες στον πρωτογενή τομέα από το γαλάζιο φαγοπότι που έλαβε χώρα την τελευταία πενταετία».

    Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής τόνισε ότι «ασφαλές περιβάλλον είναι οι δικλίδες για να μην χρεοκοπήσουν οι έντιμοι αγρότες», προσθέτοντας πώς «είναι η ανάγκη να προστατευθούν όσοι βλέπουν τα δάνεια τους να καταγγέλλονται και να μπαίνουν στον Τειρεσία» λόγω των καθυστερήσεων στις πληρωμές.

    «Το θράσος έχει και τα όρια του. Αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η πιο αδίστακτη που γνώρισε ο τόπος, δεν έχει όρια στην προπαγάνδα, στο ψέμα και τη διαστρέβλωση», κατέληξε στην απάντησή του ο κ. Τσουκαλάς.

  • Η κρίση της δημοκρατίας δεν είναι ατύχημα – Μπορεί να αναστραφεί;

    Η κρίση της δημοκρατίας δεν είναι ατύχημα – Μπορεί να αναστραφεί;

    Η κρίση της δημοκρατίας δεν ξεκινά όταν καταλύονται οι θεσμοί, αλλά όταν παύουμε να πιστεύουμε ότι μας αφορούν. Τα τελευταία χρόνια, η δημοκρατία μοιάζει να βρίσκεται σε μια παράδοξη κατάσταση. Οι θεσμοί λειτουργούν τυπικά, οι εκλογικές διαδικασίες διεξάγονται κανονικά και το συνταγματικό πλαίσιο παραμένει σε ισχύ. Κι όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών φθίνει, η συμμετοχή υποχωρεί και ο δημόσιος διάλογος φτωχαίνει. Η αίσθηση ότι οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται αλλού έχει παγιωθεί. Δεν πρόκειται για μια συγκυριακή δυσλειτουργία ούτε για μια πρόσκαιρη εκτροπή, αλλά για μια βαθιά, δομική φθορά της ίδιας της δημοκρατικής εμπειρίας.

    Ο Βρετανός πολιτικός επιστήμονας Colin Crouch περιέγραψε αυτό το φαινόμενο με τον όρο «μεταδημοκρατία». Σύμφωνα με την ανάλυσή του, οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν καταλύονται, διατηρούν τη μορφή τους, αλλά αδειάζουν σταδιακά από ουσιαστικό περιεχόμενο. Οι εκλογικές διαδικασίες παραμένουν τυπικά ανέπαφες, όμως η πραγματική πολιτική ισχύς μετατοπίζεται σε κλειστά και περιορισμένα κέντρα λήψης αποφάσεων, μακριά από τον δημόσιο έλεγχο και τη συλλογική διαβούλευση. Η πολιτική μετατρέπεται σε επικοινωνιακό προϊόν, ενώ οι πολίτες περιορίζονται στον ρόλο του παθητικού θεατή. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι ότι η δημοκρατία καταργείται, αλλά ότι παύει να είναι ουσιαστικά συμμετοχική και πειστική.

    Σε αυτό το πλαίσιο, η κρίση της δημοκρατίας δεν μπορεί να ερμηνευθεί χωρίς τη σύνδεσή της με τις οικονομικές ανισότητες. Ο Thomas Piketty έχει τεκμηριώσει, με εκτενή εμπειρικά δεδομένα, ότι οι σύγχρονες κοινωνίες κινούνται προς μια νέα συγκέντρωση πλούτου και ισχύος, η οποία υπονομεύει ευθέως την ουσία της δημοκρατικής ισότητας. Όταν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αντιλαμβάνονται ότι οι δυνατότητες κοινωνικής κινητικότητας περιορίζονται, η πολιτική ισότητα εκφυλίζεται σε τυπική διακήρυξη χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Η ψήφος μπορεί να παραμένει τυπικά ίση, όμως η δυνατότητα επιρροής στις συλλογικές αποφάσεις δεν κατανέμεται με τον ίδιο τρόπο.

    Οι ανισότητες δεν διαβρώνουν μόνο την κοινωνική συνοχή, υπονομεύουν ευθέως τη νομιμοποίηση των ίδιων των θεσμών. Η δημοκρατία προϋποθέτει ένα ελάχιστο κοινό έδαφος δικαιοσύνης και ισότητας ευκαιριών, εντός του οποίου οι πολίτες αποδέχονται τους κανόνες του παιχνιδιού. Όταν αυτό το έδαφος αποσαθρώνεται, ενισχύονται φαινόμενα πολιτικής αποχής, ριζοσπαστικοποίησης ή προσφυγής σε απλουστευτικές αφηγήσεις που υπόσχονται εύκολες λύσεις. Υπό αυτή την έννοια, η άνοδος του λαϊκισμού δεν αποτελεί την πρωτογενή αιτία της κρίσης της δημοκρατίας, αλλά ένα από τα πιο ορατά συμπτώματά της.

    Ο Francis Fukuyama, αν και συχνά συνδέεται με τη θέση περί «τέλους της ιστορίας», τα τελευταία χρόνια έχει μετατοπίσει το επίκεντρο της ανάλυσής του στο ζήτημα της θεσμικής ανθεκτικότητας. Το κρίσιμο ερώτημα σήμερα δεν είναι αν η φιλελεύθερη δημοκρατία υπερέχει θεωρητικά έναντι των εναλλακτικών της, αλλά αν οι θεσμοί της μπορούν να λειτουργούν αποτελεσματικά, δίκαια και αξιόπιστα μέσα σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης κοινωνικής και οικονομικής πολυπλοκότητας. Η δημοκρατία δεν απειλείται πλέον μόνο από εξωτερικούς ανταγωνιστές ή αυταρχικά πρότυπα, αλλά και από τη δική της αδυναμία να παράγει αποτελέσματα που οι πολίτες αντιλαμβάνονται ως δίκαια και λειτουργικά.

    Η σύγκλιση των τριών αυτών προσεγγίσεων οδηγεί σε ένα σαφές συμπέρασμα, ότι η κρίση της δημοκρατίας δεν αποτελεί ιστορικό ατύχημα αλλά το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών, οικονομικών και θεσμικών επιλογών και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο μπορεί υπό προϋποθέσεις να αναστραφεί

    Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η δημοκρατία «πεθαίνει», αλλά αν το πολιτικό και θεσμικό της πλαίσιο καθώς και οι θεσμοί που τη συγκροτούν διαθέτουν τα εργαλεία για την ανανέωσή της.Η απάντηση δεν βρίσκεται σε γενικόλογες εκκλήσεις για «περισσότερη συμμετοχή», αλλά σε στοχευμένες κατευθύνσεις πολιτικής και θεσμικής ανασυγκρότησης που αγγίζουν τον πυρήνα των κοινωνικών ανισοτήτων. Χωρίς ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που να αποκαθιστά τη σχέση ανάμεσα στην εργασία, την αναδιανομή και τις πραγματικές ευκαιρίες ζωής, η δημοκρατία θα παραμένει εύθραυστη και διαρκώς εκτεθειμένη σε κρίσεις νομιμοποίησης.

    Υπό το πρίσμα της θεωρίας περί κρίσης νομιμοποίησης, η αποδυνάμωση της σχέσης μεταξύ εργασίας, αναδιανομής και κοινωνικής ένταξης συνιστά δομική απειλή για τη δημοκρατική τάξη. Σε συνθήκες επιταχυνόμενης αυτοματοποίησης και τεχνητής νοημοσύνης, η αδυναμία διαμόρφωσης ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου μεταφράζεται σε απώλεια κοινωνικής συναίνεσης και σε αυξανόμενη αμφισβήτηση της ικανότητας των δημοκρατικών θεσμών να παράγουν δίκαια και κοινωνικά αποδεκτά αποτελέσματα.

    Απαιτείται ενίσχυση της ποιότητας των θεσμών. Η Δικαιοσύνη, η Δημόσια Διοίκηση, οι ανεξάρτητες αρχές και οι μηχανισμοί λογοδοσίας δεν αποτελούν δευτερεύοντα τεχνικά ζητήματα, αλλά τον σκελετό της ίδιας της δημοκρατικής λειτουργίας. Όταν οι θεσμοί καθυστερούν, δυσλειτουργούν ή γίνονται αντιληπτοί ως άδικοι, η δημοκρατία χάνει την καθημερινή της αξιοπιστία και μαζί της, τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες.

    Παράλληλα, τίθεται το ζήτημα της αποκατάστασης του πολιτικού νοήματος της δημοκρατίας, με ουσιαστικούς όρους. Όχι περισσότερη πόλωση, αλλά περισσότερο νόημα. Όχι πολιτική ως θέαμα, αλλά πολιτική ως συλλογική διαδικασία επιλογών. Οι πολίτες δεν αποστρέφονται τη δημοκρατία· αποστρέφονται την αίσθηση ότι η συμμετοχή τους δεν έχει πραγματικό αποτέλεσμα.

    Η ελληνική περίπτωση δεν αποτελεί εξαίρεση. Αντιθέτως, συμπυκνώνει πολλές από τις παθογένειες που περιγράφονται διεθνώς. Η πολυετής οικονομική κρίση, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και η κόπωση του πολιτικού συστήματος έχουν αφήσει βαθύ αποτύπωμα. Ταυτόχρονα, όμως, αναδεικνύουν και τη σημασία της θεσμικής ανασυγκρότησης ως πολιτικού διακυβεύματος πρώτης γραμμής.

    Η αναστροφή της κρίσης της δημοκρατίας δεν είναι εύκολη ούτε άμεση. Προϋποθέτει πολιτικό θάρρος, κοινωνικές συμμαχίες και μακροπρόθεσμη στρατηγική. Κυρίως, όμως, προϋποθέτει την παραδοχή ότι η δημοκρατία δεν είναι ένα κεκτημένο που απλώς συντηρείται, αλλά ένα διαρκές έργο που απαιτεί ανανέωση.

    Η δημοκρατία δεν καταρρέει ξαφνικά. Φθείρεται αργά, όταν παύει να απαντά στις ανάγκες των κοινωνιών που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Αντίστοιχα, δεν αναγεννάται με συνθήματα, αλλά με πολιτικές που αποκαθιστούν την ισότητα, τη θεσμική αξιοπιστία και το νόημα της συμμετοχής. Υπό αυτή την έννοια, η κρίση της δημοκρατίας δεν είναι ατύχημα. Είναι πρόκληση. Και παραμένει ανοιχτό το στοίχημα αν θα την αντιμετωπίσουμε ως τέτοια.

  • Κικίλιας: Η ναυτιλία ως πυλώνας οικονομίας και κοινωνικής ταυτότητας

    Κικίλιας: Η ναυτιλία ως πυλώνας οικονομίας και κοινωνικής ταυτότητας

    Τις βασικές προτεραιότητες της εθνικής ναυτιλιακής πολιτικής αναπτύσσει ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Βασίλης Κικίλιας, σε άρθρο του στην εφημερίδα «Το Βήμα», εστιάζοντας στον ρόλο της ναυτιλίας ως διαχρονικού πυλώνα της ελληνικής οικονομίας και της διεθνούς παρουσίας της χώρας. Όπως επισημαίνει, η ναυτιλία δεν είναι μόνο ισχυρός οικονομικός κλάδος, αλλά τμήμα της ιστορικής και κοινωνικής ταυτότητας του ελληνισμού, με τη θάλασσα να λειτουργεί, σε κάθε περίοδο, ως πηγή ζωής, ευημερίας και εμπορικής δραστηριότητας.

    Στο ίδιο πλαίσιο, τονίζεται ότι η ελληνική ποντοπόρος ναυτιλία διατηρεί πρωταγωνιστική θέση διεθνώς, με τον ελληνόκτητο στόλο να αντιπροσωπεύει περίπου το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας, στηρίζοντας καθοριστικά τη λειτουργία του παγκόσμιου εμπορίου.

    Κρίσεις, γεωπολιτική πίεση και θαλάσσια ασφάλεια

    Ο υπουργός σημειώνει ότι το ζητούμενο δεν είναι απλώς η διατήρηση της ισχυρής θέσης, αλλά η προσαρμογή σε ένα περιβάλλον αυξημένων προκλήσεων. Όπως αναφέρει, οι διεθνείς κρίσεις των τελευταίων ετών —από την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι την ενεργειακή αβεβαιότητα, τις επιθέσεις σε κρίσιμες θαλάσσιες οδούς και τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή— επηρέασαν άμεσα τη ναυσιπλοΐα και τις αλυσίδες εφοδιασμού.

    Μέσα σε αυτό το σύνθετο γεωπολιτικό τοπίο, ξεκαθαρίζει ότι η Ελλάδα στηρίζει σταθερά την αρχή πως «η ναυτιλία δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο πολιτικής εργαλειοποίησης» και ότι οι ναυτικοί δεν πρέπει να μετατρέπονται σε ομήρους διεθνών αντιπαραθέσεων. Η θαλάσσια ασφάλεια, όπως τονίζεται, παραμένει διαρκής προτεραιότητα και έχει τεθεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, και στο πλαίσιο της συμμετοχής της χώρας στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

    Λιμάνια και θαλάσσια οικονομία ως αναπτυξιακή στρατηγική

    Σύμφωνα με το άρθρο, η ναυτιλία και οι λιμενικές υποδομές συνθέτουν μία από τις σημαντικότερες αναπτυξιακές αρχές της επόμενης δεκαετίας. Το πλέγμα λιμανιών, νησιών και παρακτίων πόλεων μπορεί, όπως υποστηρίζεται, να αποτελέσει βάση για ένα ευρύτερο οικοσύστημα οικονομικής δραστηριότητας, με επενδύσεις που εκτείνονται πέρα από τη μεταφορά αγαθών και συνδέονται με την ενέργεια, τον τουρισμό, τις ιατρικές υπηρεσίες, την εκπαίδευση και τη δημιουργία καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας.

    Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρεται ότι οι πόροι που κινητοποιούνται τα επόμενα χρόνια μέσω ΕΣΠΑ, Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, Ταμείου Ανάκαμψης, μεταφορικού ισοδύναμου και άγονων γραμμών υπερβαίνουν το 1,5 δισ. ευρώ, με στόχο να μη μείνει καμία περιοχή πίσω, ούτε τα ακριτικά νησιά ούτε λιμάνια που χρειάζονται επανεκκίνηση.

    Ακτοπλοΐα, «ΑΙΓΙΣ 2» και το στρατηγικό τρίπτυχο ναυτιλίας-ενέργειας-λιμανιών

    Κεντρικός άξονας της στρατηγικής, όπως αναπτύσσεται, είναι η ακτοπλοΐα, ως βασικός συνδετικός κρίκος της νησιωτικής Ελλάδας. Για τον λόγο αυτό δρομολογείται ολοκληρωμένο πρόγραμμα ύψους 300 εκατ. ευρώ, με τη συμμετοχή της Τράπεζας Επενδύσεων, για την ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό του ακτοπλοϊκού στόλου, με πλοία χαμηλότερων εκπομπών και στόχο τη μείωση του κόστους και την ανακούφιση των πολιτών.

    Παράλληλα, η ασφάλεια στη θάλασσα προβάλλεται ως βασικός πυλώνας της ναυτιλιακής πολιτικής. Το πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ 2» περιγράφεται ως μετάβαση του Λιμενικού Σώματος σε νέα εποχή, με σύγχρονα πλοία, τεχνολογικά μέσα, μη επανδρωμένα συστήματα και νέα κέντρα, ενισχύοντας την προστασία των θαλάσσιων συνόρων και των λιμενικών υποδομών. Στο ίδιο σκεπτικό, η ναυτιλία, η ενέργεια και τα λιμάνια αποτυπώνονται ως στρατηγικό τρίπτυχο, ιδίως στο πλαίσιο της συνεργασίας Ελλάδας–Ηνωμένων Πολιτειών, με τον ελληνόκτητο στόλο να αναφέρεται ότι διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη μεταφορά LNG προς την Ευρώπη.

    Τέλος, υπογραμμίζεται ότι η ναυτιλία δεν αποτυπώνεται μόνο σε οικονομικούς δείκτες, αλλά συνδέεται με την εργασία, την κοινωνική συνοχή και την προοπτική των επόμενων γενεών, με στόχο μια Ελλάδα που μετατρέπει τη θαλάσσια οικονομία της σε σύγχρονη εθνική στρατηγική, με σχέδιο, ασφάλεια και σεβασμό στο περιβάλλον.

  • ΣΥΡΙΖΑ: Αντιδράσεις για την κατάργηση των ζωντανών μεταδόσεων των εξεταστικών

    ΣΥΡΙΖΑ: Αντιδράσεις για την κατάργηση των ζωντανών μεταδόσεων των εξεταστικών

    Σφοδρή αντίδραση προκαλεί στον ΣΥΡΙΖΑ η αποκάλυψη ότι η Νέα Δημοκρατία σχεδιάζει την κατάργηση των ζωντανών μεταδόσεων των εξεταστικών επιτροπών από το κανάλι της Βουλής των Ελλήνων. Όπως αναφέρει ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του κόμματος, η πρόθεση αυτή γνωστοποιήθηκε από τον Πρόεδρο της Βουλής μέσω τηλεοπτικής συνέντευξης, σε χρονική περίοδο που, κατά τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, επιλέχθηκε μέσα στις γιορτές.

    Πλήγμα στη θεσμική αξιοπιστία και αιχμές για πρακτικές αδιαφάνειας

    Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ χαρακτηρίζει την ενδεχόμενη απόφαση ακόμη ένα σοβαρό πλήγμα στη θεσμική αξιοπιστία και στη δημοκρατική λειτουργία του Κοινοβουλίου, υποστηρίζοντας ότι εντάσσεται σε μια ακολουθία πρακτικών που, όπως σημειώνει, υπονομεύουν τη διαφάνεια. Στην ίδια ανακοίνωση γίνεται αναφορά σε παροχή ασυλίας σε υπουργούς, στην άρνηση διερεύνησης ποινικών ευθυνών τόσο για την τραγωδία στα Τέμπη όσο και για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και σε διαδικασίες που χαρακτηρίζονται «ιλαρές» ή αυθαίρετες, όπως οι επιστολικές ψήφοι και οι fast track ολοκληρώσεις εξεταστικών επιτροπών χωρίς κρίσιμους μάρτυρες.

    «Η κοινωνία ζητά διαφάνεια και δικαιοσύνη»

    Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θέτει το ερώτημα αν η διακοπή των ζωντανών μεταδόσεων στοχεύει στη διευκόλυνση πρακτικών συγκάλυψης, ξεκαθαρίζοντας πως μια τέτοια εκτίμηση αποτελεί «αυταπάτη». Όπως τονίζεται, «Η κοινωνία ζητά διαφάνεια και δικαιοσύνη», παρακολουθεί με ανησυχία τις εξελίξεις και απαιτεί δικαιοσύνη, ένα αίτημα που, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δεν μπορεί να φιμωθεί μέσω θεσμικών παρεμβάσεων.

    Προειδοποίηση και αιχμές προς τον Πρόεδρο της Βουλής

    Στο τέλος της ανακοίνωσης διατυπώνεται σαφής προειδοποίηση να μη προχωρήσει καμία τέτοια μεθόδευση. Παράλληλα, ο Πρόεδρος της Βουλής καλείται να μην εμφανίζεται ως «εκτελεστικός βραχίονας του Μαξίμου», με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ να χαρακτηρίζει μια τέτοια στάση «ντροπιαστική» τόσο για τον θεσμικό του ρόλο όσο και για την πολιτική του διαδρομή.

  • Βελόπουλος: Αιχμές για την ανακοίνωση για διάλογο αγροτών με την κυβέρνηση

    Βελόπουλος: Αιχμές για την ανακοίνωση για διάλογο αγροτών με την κυβέρνηση

    Για «διασπαστική κίνηση» κάνει λόγο ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, σε ανακοίνωσή του, με αφορμή τα 18 μπλόκα που εμφανίζονται να τάσσονται υπέρ του διαλόγου με την κυβέρνηση.

    Αίτημα για διευκρινίσεις: «Ποια είναι αυτά τα 18 μπλόκα;»

    Ο Κυριάκος Βελόπουλος σημειώνει ότι στο κείμενο που κυκλοφόρησε «υπέρ του διαλόγου με την κυβέρνηση» δεν αναφέρονται ποια ακριβώς είναι τα μπλόκα που το υπογράφουν. Όπως δηλώνει, «εμείς ζητάμε διευκρινίσεις για το ποιοι είναι, ώστε να ξέρουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε», αφήνοντας αιχμές για τα κίνητρά τους.

    «Ή αφελείς ή διασπαστές» και προειδοποίηση για το «ενιαίο μέτωπο»

    Στη συνέχεια, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης υποστηρίζει ότι από την ανακοίνωση προκύπτει πως «ή αφελείς είναι ή διασπαστές». Προσθέτει ότι, ανεξάρτητα από το ποια εκδοχή ισχύει, πρόκειται –κατά τον ίδιο– για στάση που ενέχει κινδύνους, καθώς τους χαρακτηρίζει «επικίνδυνους για το ενιαίο μέτωπο της λαϊκής αντεπίθεσης» των αγροτών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων και αλιέων.

  • Νέα Αριστερά: Καταγγελία για τέλος ζωντανής μετάδοσης των εξεταστικών

    Νέα Αριστερά: Καταγγελία για τέλος ζωντανής μετάδοσης των εξεταστικών

    Σε ανακοίνωσή της, η Νέα Αριστερά αναφέρει ότι «Ο πρόεδρος της Βουλής ανακοίνωσε σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ότι η κυβερνητική πλειοψηφία στην Βουλή προτίθεται να καταργήσει την ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση των εξεταστικών επιτροπών». Όπως σημειώνει, μια τέτοια κίνηση αντιμετωπίζεται ως απόπειρα περιορισμού της δημόσιας εικόνας των εργασιών των Επιτροπών.

    Καταγγελία για «αντικοινοβουλευτική» πρακτική και «πανικό» του Μαξίμου

    Η ανακοίνωση χαρακτηρίζει την προοπτική αυτή ως «ευθέως αντικοινοβουλευτική και αντιδημοκρατική πρακτική», προσθέτοντας ότι «πλέον δεν μας εκπλήσσει». Παράλληλα, υποστηρίζεται πως «η καταφυγή σε τέτοιες μεθοδεύσεις καταδεικνύει τον πανικό που έχει καταλάβει το Μαξίμου» και συνδέεται, κατά τη Νέα Αριστερά, με «τη σύζευξη της Βουλής με τα μπλόκα των αγροτών», με αιχμή «το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ».

    Αναφορά σε Βορίδη, Αυγενάκη και την επιλογή Εξεταστικής

    Η Νέα Αριστερά επαναφέρει και την περσινή επιλογή της κυβέρνησης, αναφέροντας: «Το περασμένο καλοκαίρι, το Μαξίμου επέλεξε να σώσει Βορίδη και Αυγενάκη απορρίπτοντας την προφανή λύση της Προανακριτικής Επιτροπής, υπέρ της απλής Εξεταστικής Επιτροπής». Κατά την ανακοίνωση, από τη διαδικασία «φάνηκε όμως ξεκάθαρα» – με αναφορά στις «αποκαλύψεις» και στην «παρέλαση διαφόρων στελεχών της ΝΔ που ‘κερδίζουν στο τζόκερ’» – ότι «το Μαξίμου, ούτε την Εξεταστική αντέχει».

    «Πέπλο σιωπής» και αιχμές για συγκάλυψη

    Κλείνοντας, η Νέα Αριστερά υποστηρίζει ότι «η κυβέρνηση Μητσοτάκη νομίζει ότι με το πέπλο σιωπής θα μπορέσει να διαχύσει και να συγκαλύψει ακόμα ένα σκάνδαλο». Στην ίδια ανακοίνωση προστίθεται πως «ο κόσμος πλέον ξέρει» και ότι «κάθε μεθόδευση του Μαξίμου, απλώς υπογραμμίζει την ενοχή του».

  • Φλωρίδης: Έρχεται το Ψηφιακό Μητρώο Διαφθοράς

    Φλωρίδης: Έρχεται το Ψηφιακό Μητρώο Διαφθοράς

    Σε νέα φάση περνά η θεσμική θωράκιση της χώρας απέναντι στη διαφθορά, καθώς η κυβέρνηση ενεργοποιεί ένα νέο εργαλείο που στοχεύει να καλύψει ένα διαχρονικό κενό: τη συνολική, ενιαία και αξιόπιστη παρακολούθηση όλων των υποθέσεων διαφθοράς σε εθνικό επίπεδο. Το Ψηφιακό Μητρώο Παρακολούθησης Υποθέσεων Διαφθοράς και Κράτους Δικαίου, το οποίο παρουσιάστηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο, αποτελεί τη βασική νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Δικαιοσύνης στον συγκεκριμένο τομέα και περνά πλέον στην τελική ευθεία, πριν από τη δημόσια διαβούλευση και την κατάθεσή του στη Βουλή.

    Η θεσμοθέτηση του Μητρώου εντάσσεται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό για ενίσχυση της διαφάνειας και της λογοδοσίας, με στόχο τη συστηματική καταγραφή των υποθέσεων και την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των μηχανισμών που αντιμετωπίζουν τη διαφθορά.

    Τι αλλάζει στην παρακολούθηση των υποθέσεων

    Με τη μεταρρύθμιση καθίσταται δυνατή η οργανωμένη άντληση στοιχείων για τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά των υποθέσεων διαφθοράς, αλλά και για τα χρονοδιαγράμματα χειρισμού τους σε όλα τα στάδια της ποινικής διαδικασίας.

    Στην ουσία, το νέο σύστημα περιγράφεται ως ψηφιακός «πύργος ελέγχου» της Δικαιοσύνης: επιτρέπει την πλήρη χαρτογράφηση της πορείας κάθε υπόθεσης, από το πρώτο βήμα της διερεύνησης έως την αμετάκλητη περάτωσή της, ανεξάρτητα από την Αρχή που έχει κάθε φορά την ευθύνη του χειρισμού. Σε λειτουργικό επίπεδο εισάγεται ένας μηχανισμός κεντρικής εποπτείας και συντονισμού, που προσομοιάζει σε ένα σύγχρονο «δικαστικό FBI» όχι επιχειρησιακά, αλλά ως ενιαίο κέντρο συλλογής, επεξεργασίας και αξιοποίησης κρίσιμων πληροφοριών για τη δικαστική διαχείριση των υποθέσεων.

    Πώς θα λειτουργεί το Ψηφιακό Μητρώο

    Με βάση το προτεινόμενο πλαίσιο, το Μητρώο θα λειτουργεί ως ενιαίο ψηφιακό σύστημα οργανωμένων δεδομένων και πληροφοριών για όλες τις υποθέσεις διαφθοράς σε όλη την ελληνική επικράτεια. Κάθε υπόθεση θα καταχωρίζεται ήδη από το αρχικό στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης ή της προανακριτικής διαδικασίας και θα παρακολουθείται διαρκώς έως την έκδοση τελεσίδικης δικαστικής απόφασης.

    Οι υποθέσεις θα ταξινομούνται βάσει προκαθορισμένου καταλόγου αδικημάτων διαφθοράς, ο οποίος καλύπτει τόσο το σύνολο της εθνικής νομοθεσίας όσο και τις διεθνείς συμβάσεις που έχει κυρώσει η χώρα. Παράλληλα, στην πλατφόρμα θα αποδίδεται μοναδικός αναγνωριστικός κωδικός, ώστε να διασφαλίζεται η ακριβής ιχνηλάτηση της διαδικαστικής πορείας και η αποτύπωση κρίσιμων μεταβολών σε πραγματικό χρόνο.

    Κεντρικός στόχος της πρωτοβουλίας είναι να αντιμετωπιστεί ένα πάγιο «αγκάθι» που έχει επισημανθεί επανειλημμένα σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο: η απουσία συνολικής εικόνας για την πορεία των υποθέσεων διαφθοράς, λόγω της αποσπασματικής διακίνησής τους ανάμεσα σε πολλές και διαφορετικές Αρχές. Με το νέο σύστημα επιδιώκεται ουσιαστική διαλειτουργικότητα μεταξύ των συναρμόδιων φορέων, τυποποίηση των διαδικασιών ενημέρωσης και άμεση πρόσβαση σε κρίσιμα δεδομένα, στοιχεία που αναμένεται να συμβάλουν τόσο στην επιτάχυνση της απονομής της Δικαιοσύνης όσο και στη βελτίωση του θεσμικού συντονισμού.

    Εποπτεία, ευρωπαϊκές συστάσεις και προετοιμασία του σχεδίου

    Ως φορέας διαχείρισης του Μητρώου ορίζεται το υπουργείο Δικαιοσύνης, με καθήκοντα την παροχή οδηγιών βέλτιστης λειτουργίας, την τεχνική υποστήριξη του συστήματος και τον συντονισμό των εμπλεκόμενων Αρχών. Την εποπτεία της εύρυθμης λειτουργίας αναλαμβάνει τριμελής επιτροπή, με προεδρεύοντα τον εκάστοτε εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος, ενώ προβλέπεται και ετήσια έκθεση για τη λειτουργία του συστήματος, η οποία θα δημοσιοποιείται, ενισχύοντας τη διαφάνεια και τη θεσμική λογοδοσία.

    Παράλληλα, το Ψηφιακό Μητρώο θα παρέχει ανωνυμοποιημένα και συγκεντρωτικά δεδομένα για τα χαρακτηριστικά των υποθέσεων, τους χρόνους απονομής της Δικαιοσύνης, τα αποτελέσματα των ερευνών και τις επιβαλλόμενες κυρώσεις. Η επεξεργασία αυτών των στοιχείων δίνει τη δυνατότητα στην Πολιτεία να αποτιμά με μεγαλύτερη ακρίβεια την αποτελεσματικότητα των ελεγκτικών και δικαστικών μηχανισμών και να σχεδιάζει πιο στοχευμένες πολιτικές πρόληψης και καταστολής.

    Η πρωτοβουλία παρουσιάζεται ως πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις συστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Ετήσιες Εκθέσεις για το Κράτος Δικαίου στην Ελλάδα την περίοδο 2022–2025, όπου τονίζεται η ανάγκη δημιουργίας αξιόπιστου «ιστορικού επιδόσεων» ως προς τις διώξεις και τις τελεσίδικες αποφάσεις, ιδίως σε υποθέσεις διαφθοράς υψηλού επιπέδου. Για την προετοιμασία του εγχειρήματος, με απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη, συγκροτήθηκε ειδική Ομάδα Εργασίας υπό τη Γενική Γραμματέα Συντονισμού της Προεδρίας της Κυβέρνησης Εύη Δραμαλιώτη, με συμμετοχή εκπροσώπων συναρμόδιων φορέων, εισαγγελικών και δικαστικών λειτουργών, στελεχών της Ελληνικής Αστυνομίας, της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας και της ΑΑΔΕ, καθώς και νομικών και δικαστικών υπαλλήλων με εμπειρία στη συλλογή και επεξεργασία δικαστικών στατιστικών στοιχείων.

  • Καρυστιανού: «Νέο κόμμα και δήμευση των περιουσιών διεφθαρμένων πολιτικών»

    Καρυστιανού: «Νέο κόμμα και δήμευση των περιουσιών διεφθαρμένων πολιτικών»

    Η Μαρία Καρυστιανού επανέρχεται στο δημόσιο προσκήνιο μέσα από δύο συνεντεύξεις της, στην Εστία και στο Documento, όπου περιγράφει τον πολιτικό σχεδιασμό που βρίσκεται σε εξέλιξη για ένα νέο κίνημα. Παράλληλα, κάνει λόγο για κλίμα πίεσης που, όπως καταγγέλλει, βιώνει η ίδια και η οικογένειά της. Στην ίδια συγκυρία, στην επικαιρότητα καταγράφεται και νέο μήνυμα του Ευάγγελου Βενιζέλου για τα σενάρια πρωθυπουργίας και τη διακυβερνησιμότητα.

    Δήμευση περιουσιών διεφθαρμένων πολιτικών

    Στο επίκεντρο των τοποθετήσεών της βρίσκεται η προοπτική δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα, με αιχμή τη σύγκρουση με τη διαφθορά. Η ίδια περιγράφει ως κεντρικό στόχο «ένα νέο κόμμα με σημαία τη δήμευση των περιουσιών διεφθαρμένων πολιτικών», ξεκαθαρίζοντας όμως ότι το εγχείρημα δεν πρόκειται να προχωρήσει βιαστικά. «Θα ιδρύσουμε το κίνημα στη σωστή στιγμή», τονίζει, με την άνοιξη να εμφανίζεται ως ο πιθανότερος χρονικός ορίζοντας για τις ανακοινώσεις.

    Παιδεία, υγεία και προετοιμασία με υπογραφές

    Η Καρυστιανού αναφέρει ότι οι βασικοί άξονες του πολιτικού σχεδίου κινούνται γύρω από την παιδεία και την υγεία, ενώ αποκαλύπτει πως ήδη «συγκεντρώνονται υπογραφές» στο πλαίσιο της προετοιμασίας.

    ΑΑΔΕ και απάντηση για τον έλεγχο του ΣΔΟΕ

    Στο επίπεδο των θεσμικών πρωτοβουλιών, προαναγγέλλει ότι το νέο σχήμα θα ζητήσει «από την ΑΑΔΕ φορολογικό έλεγχο όλων των κομμάτων». Την ίδια ώρα, απαντά στη συζήτηση που άνοιξε μετά τον έλεγχο του ΣΔΟΕ στον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, δηλώνοντας κατηγορηματικά: «Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, όλα είναι διάφανα».

  • Βενιζέλος: «Υποψήφιος πρωθυπουργός δεν είμαι εγώ»

    Βενιζέλος: «Υποψήφιος πρωθυπουργός δεν είμαι εγώ»

    Σε συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος, επιχειρεί να κλείσει τη συζήτηση γύρω από σενάρια «θεσμικής επιστροφής», υποστηρίζοντας ότι η σχετική φημολογία δεν στηρίζεται σε πραγματικά δεδομένα αλλά σε άγχος για τις πολιτικές εξελίξεις.

    «Υποψήφιος πρωθυπουργός δεν είμαι εγώ»

    Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ξεκαθαρίζει ότι «Υποψήφιος πρωθυπουργός δεν είμαι εγώ, αλλά οι αρχηγοί των κομμάτων», σημειώνοντας πως όσα ακούγονται δεν γεννιούνται από γεγονότα, αλλά από την ανησυχία όσων φοβούνται τις εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό.

    Όπως λέει, η ενόχληση δεν αφορά «την ανύπαρκτη πιθανότητα να αναλάβω θεσμικό ρόλο που δεν επιδιώκω», αλλά «την προφανή βεβαιότητα ότι ασκώ ως πολίτης το δικαίωμά του στον πολιτικό λόγο». Προσθέτει ότι είναι παράδοξο να του αποδίδονται τέτοιες φιλοδοξίες, όταν δηλώνει ρητά πως κινείται στον χώρο της μεταπολιτικής.

    Η κριτική προς την κυβέρνηση και τα σενάρια για Προεδρία

    Απαντώντας σε όσους συνδέουν την κριτική του προς την κυβέρνηση με υποτιθέμενες προσωπικές προσδοκίες, ο ίδιος σχολιάζει: «Ελπίζω οι ειδικοί του ‘πολιτικού ψυχολογισμού’ που λένε ότι ασκώ κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη γιατί αθέτησε την υπόσχεσή του να με προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μπουν στον κόπο να ρωτήσουν τον ίδιο αν αληθεύει η ιστορία».

    Παράλληλα, τονίζει ότι όποιος θέλει να αναζητήσει τα κίνητρά του μπορεί απλώς να παρακολουθεί την πορεία βασικών ζητημάτων, όπως η δημοκρατία και το κράτος δικαίου, η εξωτερική πολιτική, η κοινωνική συνοχή και η δημοσιονομική επίγνωση.

    «Η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη» και ο διάλογος εντός του Συντάγματος

    Ιδιαίτερη συζήτηση προκάλεσαν το προηγούμενο διάστημα οι παρεμβάσεις του για τη διακυβερνησιμότητα, όταν υποστήριξε ότι «η χώρα είναι μη διακυβερνήσιμη». Οι θέσεις αυτές σχολιάστηκαν και σε σχέση με την κοινή παρουσία του με τον Κώστα Καραμανλή σε εκδήλωση, όπου, σύμφωνα με το ίδιο πλαίσιο, εκφωνήθηκαν δύο ομιλίες που συνέκλιναν σε αρκετά σημεία γύρω από την κρίση της δημοκρατίας, με τον Αντώνη Σαμαρά, τον Προκόπη Παυλόπουλο, τον Νικήτα Κακλαμάνη και τον Νίκο Δένδια να βρίσκονται στο ακροατήριο.

    Ο Βενιζέλος διευκρινίζει ότι η εικόνα «μη διακυβερνησιμότητας» δεν αποδίδεται σε θεσμική ανεπάρκεια ή σε έλλειψη νομιμοποίησης, αλλά στη συνολική αδυναμία του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας να οργανώσουν έναν ουσιαστικό εθνικό διάλογο. Όπως αναφέρει, αυτό συμβαίνει επειδή το πολιτικό σύστημα, η κοινωνία πολιτών, οι παραγωγικές δυνάμεις και οι διανοούμενοι δεν οδηγούν σε επικαιροποίηση της εθνικής στρατηγικής και σε ανασύσταση του κοινωνικού συμβολαίου που διαρρήχθηκε στην περίοδο της κρίσης και δεν ανανεώθηκε μετά τη λεγόμενη «επιστροφή στην κανονικότητα». Παρ’ όλα αυτά, ξεκαθαρίζει ότι για τα θέματα δημοκρατίας και κράτους δικαίου «συζητούμε με όλους όσοι κινούνται εντός του συνταγματικού φάσματος».

    Συνταγματική αναθεώρηση και άρθρο 86

    Στο σκέλος της συνταγματικής αναθεώρησης, ο Ευάγγελος Βενιζέλος εμφανίζεται επιφυλακτικός, εκτιμώντας ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να διαμορφωθεί ουσιαστική αναθεωρητική συναίνεση. «Μια Βουλή που κινδυνεύει να διαλυθεί αν δεν διαμορφωθούν οι αναγκαίες συνεργασίες προφανώς δεν έχει τις προϋποθέσεις να αναθεωρήσει το Σύνταγμα», τονίζει.

    Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στην ανάγκη αλλαγών στο άρθρο 86, λέγοντας ότι «η αναθεώρηση του άρθρου 86 έχει καταστεί αναγκαία», καθώς –όπως υποστηρίζει– υπήρξαν αλλεπάλληλες καταστρατηγήσεις του τόσο από την κυβέρνηση Τσίπρα όσο και από την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

  • Φαραντούρης: «Η Ευρώπη να χτίσει στρατηγική αυτονομία»

    Φαραντούρης: «Η Ευρώπη να χτίσει στρατηγική αυτονομία»

    Στην Ουάσιγκτον βρίσκεται για διήμερο κύκλο επαφών ο ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης, πραγματοποιώντας συναντήσεις με Αμερικανούς αξιωματούχους σε υψηλό επίπεδο.

    Οι επαφές του πραγματοποιούνται λίγες ώρες πριν από την κρίσιμη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Mar-a-Lago, σε μια περίοδο που οι διατλαντικές ισορροπίες και οι ευρωπαϊκές επιλογές επαναξιολογούνται.

    «Η ΕΕ να κοιτάξει πρώτα τον εαυτό της»

    Σε δηλώσεις του έξω από το Αμερικανικό Κογκρέσο, ο κ. Φαραντούρης μίλησε για «αμηχανία» της Ευρώπης στη σχέση της με τις ΗΠΑ και έθεσε ως κεντρικό ζητούμενο τη στρατηγική αυτονομία και τη σαφέστερη πολιτική ταυτότητα της Ένωσης σε ένα περιβάλλον ταχείας αλλαγής.

    Όπως σημείωσε, η Ευρώπη χρειάζεται να δώσει μεγαλύτερη προσοχή στο τι είδους Ευρώπη θέλει να είναι, αντί να ερμηνεύει διαρκώς τις κινήσεις τρίτων. Υπογράμμισε ότι ζούμε πλέον σε έναν πολυπολικό κόσμο και ότι η ΕΕ οφείλει να ξεπεράσει την εσωστρέφεια, επενδύοντας σε περιφερειακές συνεργασίες και σε μια πιο συνεκτική εξωτερική στρατηγική.

    Η αμερικανική στροφή προς Ασία και ο ρόλος της Ευρώπης

    Παράλληλα, επισήμανε ότι η στρατηγική εστίαση των ΗΠΑ μετατοπίζεται προς τη Νοτιοανατολική Ασία, με την Κίνα να αποτελεί τον βασικό γεωπολιτικό αντίπαλο της Ουάσιγκτον. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υποστήριξε ότι η Ευρώπη μπορεί να λειτουργήσει ως δύναμη σταθερότητας και ειρήνης, αλλά και ως πυλώνας οικονομικής συνεργασίας, αρκεί να διεκδικήσει ενεργά τον ρόλο της.

    «Η Ελλάδα να βγει μπροστά»

    Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη θέση της Ελλάδας, ζητώντας πιο ενεργό και πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα ευρωπαϊκή στρατηγική. Κατά τον ίδιο, το συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας είναι η ήπια ισχύς (soft power), με ιστορικό βάθος που της επιτρέπει να συνομιλεί με κοινωνίες και πολιτισμούς στη Μεσόγειο, στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή «με εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια και οικειότητα».

    Κλείνοντας, ευχήθηκε να αφήσουμε πίσω «τη χρονιά του πολέμου» και να υποδεχτούμε το 2026 ως χρονιά ειρήνης, με την Ευρώπη και την Ελλάδα να έχουν πιο καθαρό ρόλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στις εξελίξεις.