Category: ΑΠΟΨΕΙΣ

Η ιστορία φαίνεται έτοιμη να επαναληφθεί. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν το ενδεχόμενο να οπλίσουν κουρδικές ομάδες του Ιράν ως μέρος μιας στρατηγικής για να ασκήσουν πίεση στην Τεχεράνη. Για πολλούς Κούρδους, αυτή η στιγμή είναι οικεία. Και αυτό γιατί οι Κούρδοι έχουν ξαναζήσει αυτή την κατάσταση.

Το 1975, το 1988, το 1991 και, πιο πρόσφατα, στη βορειοανατολική Συρία, οι κουρδικές δυνάμεις συνήψαν άνισες συμμαχίες με μεγάλες δυνάμεις. Κάθε φορά, όταν άλλαζαν οι γεωπολιτικές προτεραιότητες, οι Κούρδοι πλήρωναν το υψηλότερο τίμημα, αντιμετωπίζοντας συχνά αντίποινα από τα κράτη της περιοχής που ήθελαν να εκδικηθούν.

Όταν οι παγκόσμιες δυνάμεις μιλούν για ευκαιρίες, οι καταπιεσμένοι λαοί φυσικά ακούνε. Αλλά το κουρδικό κίνημα πρέπει να προσεγγίσει την τρέχουσα κατάσταση με εξαιρετική προσοχή.
Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι τα κουρδικά κινήματα υποφέρουν περισσότερο όταν εμπλέκονται σε συγκρούσεις εξουσίας μεταξύ κρατών. Χωρίς ένα σαφές πολιτικό πλαίσιο ή εγγυήσεις που να προστατεύουν τη μακροπρόθεσμη κατάστασή τους, μένουν εκτεθειμένα όταν αλλάζει η γεωπολιτική δυναμική.

Τα μηνύματα που έρχονται σήμερα από την Ουάσιγκτον είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αντιφατικά.

Ορισμένες αναφορές υποδηλώνουν ότι οι συζητήσεις επικεντρώνονται στην υποστήριξη των κουρδικών ένοπλων ομάδων στο Ιράν, με στόχο να αποσπάσουν τις δυνάμεις ασφαλείας του ιρανικού καθεστώτος και ενδεχομένως να ενθαρρύνουν εσωτερικές αναταραχές.

Κατά τη διάρκεια των δηλώσεών του στον Λευκό Οίκο στις 3 Μαρτίου 2026, ο Τραμπ τόνισε ότι η αλλαγή στο Ιράν πρέπει τελικά να προέλθει από «τους ανθρώπους μέσα στη χώρα».
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θεωρούν την εξωτερική αντιπολίτευση ως πολιτική αντικατάσταση του καθεστώτος, τότε οποιαδήποτε υποστήριξη προς τις κουρδικές ένοπλες ομάδες θα είναι μάλλον τακτική παρά στρατηγική, με σκοπό να αυξήσει την πίεση προς την Τεχεράνη και όχι να δημιουργήσει μια νέα πολιτική τάξη. Σε αυτό το σενάριο, οι κουρδικές δυνάμεις κινδυνεύουν να γίνουν ένα εργαλείο και όχι ένας εταίρος.

Δεν υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η Ουάσιγκτον έχει αναπτύξει μια συνεκτική πολιτική για τους Κούρδους όσον αφορά το Ιράν ή τις πολιτικές φιλοδοξίες των Κούρδων σε ολόκληρη την περιοχή γενικότερα. Χωρίς ένα τέτοιο πλαίσιο, οι κουρδικοί παράγοντες που εισέρχονται σε αυτό το πεδίο θα λειτουργούν στο πλαίσιο της στρατηγικής κάποιου άλλου.

Η ιστορία προσφέρει πολλές προειδοποιήσεις. Η κατάρρευση της κουρδικής επανάστασης το 1975, μετά από αλλαγές στις περιφερειακές συμφωνίες, έδειξε πόσο γρήγορα μπορούν να εξαφανιστούν οι κουρδικές συμμαχίες όταν αλλάζουν τα κρατικά συμφέροντα. Τα κουρδικά κινήματα έχουν διαπιστώσει επανειλημμένα ότι οι αποφάσεις που επηρεάζουν τη μοίρα τους λαμβάνονται από κράτη που διαπραγματεύονται με άλλα κράτη.

Πιο πρόσφατα, η εμπειρία των Συρίων Κούρδων στη Ροζάβα αποτελεί μια υπενθύμιση. Για χρόνια, οι κουρδικές δυνάμεις ήταν ο πιο αξιόπιστος εταίρος των Ηνωμένων Πολιτειών στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους. Ωστόσο, όταν οι περιφερειακές προτεραιότητες άλλαξαν, η στρατηγική λογική πίσω από αυτή τη συνεργασία άλλαξε σχεδόν εν μία νυκτί. Αυτό που είχε περιγραφεί ως ακρογωνιαίος λίθος της σταθερότητας, αργότερα χαρακτηρίστηκε από αξιωματούχους των ΗΠΑ ως συμμαχία της οποίας ο σκοπός είχε «σε μεγάλο βαθμό λήξει».

Οι μεγάλες δυνάμεις σπάνια αναλαμβάνουν μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις έναντι μη κρατικών φορέων, εκτός εάν οι φορείς αυτοί αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής συμφωνίας. Χωρίς μια τέτοια συμφωνία, οι κουρδικές δυνάμεις παραμένουν ευάλωτες στο να αντιμετωπίζονται ως προσωρινά εργαλεία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ιστορικά δεν έχουν δείξει προθυμία να επανασχεδιάσουν τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα για λογαριασμό των κουρδικών κινημάτων. Όταν τα κουρδικά ζητήματα εμφανίζονται στα τραπέζια των διπλωματικών διαπραγματεύσεων, συχνά αντιμετωπίζονται ως ένα από τα πολλά χαρτιά, και μερικές φορές ως το πρώτο χαρτί που ανταλλάσσεται.

Για τους Κούρδους ηγέτες σήμερα, το κεντρικό ερώτημα δεν πρέπει να είναι αν η πίεση προς την Τεχεράνη είναι δικαιολογημένη. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η συμμετοχή των Κούρδων σε μια τέτοια στρατηγική θα ενίσχυε την πολιτική ασφάλεια των Κούρδων ή απλώς θα εξέθετε τις κουρδικές περιοχές και κοινότητες σε αντίποινα.

Το Ιράν έχει ήδη δείξει την προθυμία του να χτυπήσει τις βάσεις της κουρδικής αντιπολίτευσης στο ιρακινό Κουρδιστάν με πυραύλους και drones.

Οι Κούρδοι έχουν περάσει από αυτόν τον κύκλο πάρα πολλές φορές. Και δεν φαίνεται να μαθαίνουν ποτέ το μάθημα. Τα κουρδικά κινήματα συχνά εμπλέκονται σε συγκρούσεις μεταξύ μεγάλων δυνάμεων με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά. Μερικές φορές είναι. Πολύ συχνά δεν είναι.

Πριν επιτρέψουν το έδαφός τους, τις δυνάμεις τους ή το πολιτικό τους κεφάλαιο να εμπλακούν σε μια άλλη περιφερειακή σύγκρουση, οι κουρδοί ηγέτες πρέπει να θέσουν δύσκολα ερωτήματα. Η πίεση προς την Τεχεράνη μπορεί να είναι μέρος της στρατηγικής της Ουάσιγκτον. Η επιβίωση των Κούρδων πρέπει να είναι η στρατηγική των Κούρδων.

Όταν η εξωτερική πολιτική αρχίζει να επιβαρύνει το παγκόσμιο εμπόριο

Οι πιο σημαντικές αλλαγές στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δεν ανακοινώνονται πάντα με μια ομιλία σε ώρα υψηλής τηλεθέασης. Εμφανίζονται στη γλώσσα των υπηρεσιών και στο είδος των τεχνικών οδηγιών που οι ομάδες συμμόρφωσης χρησιμοποιούν για να καταρτίσουν διακριτικά τους προϋπολογισμούς τους. Στις αρχές Φεβρουαρίου εκπέμφθηκαν δύο τέτοια μηνύματα: μια εκτελεστική εντολή του Λευκού Οίκου που καθιερώνει μια διαδικασία επιβολής πρόσθετων δασμών από τις ΗΠΑ – «για παράδειγμα, 25 τοις εκατό» – στις εισαγωγές από οποιαδήποτε χώρα κρίνεται ότι αποκτά, άμεσα ή έμμεσα, ιρανικά αγαθά ή υπηρεσίες. Περίπου την ίδια περίοδο, η Αμερικανική Ναυτιλιακή Διοίκηση (MARAD) εξέδωσε μια σύσταση που προτρέπει τα πλοία με αμερικανική σημαία να παραμένουν όσο το δυνατόν πιο μακριά από τα ιρανικά ύδατα κατά τη διέλευσή τους από το Στενό του Ορμούζ και τις γειτονικές διαδρομές.

Καμία από τις δύο κινήσεις δεν αποτελεί στρατιωτική ενέργεια. Και οι δύο είναι γραφειοκρατικές ενέργειες. Ωστόσο, μαζί αντανακλούν μια ευρύτερη τάση: η Ουάσιγκτον αυξάνει την οικονομική πίεση, μεταθέτοντας παράλληλα τον εμπορικό κίνδυνο προς τα έξω – στους μεταφορείς, τις ασφαλιστικές εταιρείες, τις τράπεζες και τρίτες χώρες. Μπορεί να φαίνεται ως μια κίνηση κλιμάκωσης. Στην πράξη, όμως, λειτουργεί σαν μια αργή, σύνθετη επιβάρυνση του παγκόσμιου εμπορίου, η οποία μπορεί να περιορίσει τις επιλογές και να καταστήσει τη διαχείριση κρίσεων πιο εύθραυστη.
Η εντολή της 6ης Φεβρουαρίου δεν επιβάλλει καθολικούς δασμούς από τη μία μέρα στην άλλη.Το Υπουργείο Εμπορίου αποφασίζει αρχικά εάν μια χώρα αγοράζει ιρανικά αγαθά ή υπηρεσίες και, στη συνέχεια, το Υπουργείο Εξωτερικών αποφασίζει εάν και σε ποιο βαθμό θα επιβληθεί πρόσθετος δασμός. Αυτός ο σχεδιασμός είναι σημαντικός, διότι διευρύνει το πεδίο εφαρμογής της συμμόρφωσης. Ο κίνδυνος δεν περιορίζεται πλέον στις αμερικανικές εταιρείες ή στα αμερικανικά λιμάνια. Επεκτείνεται σε αλυσίδες εφοδιασμού του εξωτερικού που αφορούν δολάρια, μεταφορές, ασφάλειες ή τελικές αγορές – συχνά με τρόπους που οι εταιρείες ανακαλύπτουν μόνο όταν μια συναλλαγή επισημαίνεται.

Αυτή είναι η λογική της δευτερεύουσας πίεσης: αποτροπή συμπεριφοράς εκτός της δικαιοδοσίας σας με την απειλή κόστους που είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί και ακριβό να απορροφηθεί. Η προβλέψιμη παρενέργεια είναι η υπερβολική συμμόρφωση. Έρευνες σχετικά με τη συμμόρφωση με τις κυρώσεις περιγράφουν πώς οι τράπεζες και οι εταιρείες συχνά υιοθετούν υπερβολικά συντηρητικές ερμηνείες για να αποφύγουν την έκθεση της φήμης και των νομικών κινδύνων, ακόμη και όταν αυτό υπερβαίνει τα αυστηρά απαιτούμενα από τους κανόνες. Οι οδηγίες των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα σχετικά με τις κυρώσεις και τις επιχειρήσεις προειδοποιούν ομοίως ότι η «υπερβολική συμμόρφωση» μπορεί να διευρύνει τη ζημιά και να στρεβλώσει τη νόμιμη δραστηριότητα.

Από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, αυτή η επιπλέον προσοχή μπορεί να μοιάζει με μοχλό πίεσης. Από τη σκοπιά των συστημάτων, μπορεί να μοιάζει με ομίχλη: οι αντισυμβαλλόμενοι εξαφανίζονται, οι διαδρομές ανακατευθύνονται και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής χάνουν την ορατότητα σε ό,τι πραγματικά συμβαίνει.
Οι ναυτιλιακές προειδοποιήσεις συνήθως διατυπώνονται ως μέτρα ασφαλείας – και σε στενή έννοια είναι. Ωστόσο, σε σημεία συμφόρησης, λειτουργούν επίσης ως πολιτικά μηνύματα. Η προειδοποίηση της MARAD επισημαίνει τον κίνδυνο παράνομης επιβίβασης, κράτησης ή κατάσχεσης. Συνιστά στα πλοία με σημαία των ΗΠΑ να πλέουν κοντά στο Ομάν όταν κατευθύνονται προς τα ανατολικά και να αρνούνται προφορικά τα αιτήματα επιβίβασης, ενώ παράλληλα συμβουλεύει τα πληρώματα να μην αντισταθούν με βία σε περίπτωση επιβίβασης.
Τα διακυβεύματα είναι δομικά. Η Αμερικανική Υπηρεσία Ενέργειας εκτιμά ότι η ροή πετρελαίου μέσω του Στενού του Ορμούζ θα ανέλθει σε περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 2024, δηλαδή περίπου το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης υγρών πετρελαίου. Εκτιμά επίσης ότι περίπου το 20% του παγκόσμιου εμπορίου υγροποιημένου φυσικού αερίου θα διέρχεται από το στενό το 2024, κυρίως από το Κατάρ. Μια έκθεση της Υπηρεσίας Ερευνών του Κογκρέσου υπογραμμίζει τον τρόπο με τον οποίο οι διαταραχές στο Ορμούζ μπορούν να μεταφραστούν γρήγορα σε επιπτώσεις στην αγορά.

Μόλις οι επίσημες οδηγίες αυξήσουν τον αντιληπτό κίνδυνο, οι ασφαλιστές και οι ναυλωτές αναθεωρούν τις τιμές τους. Τα ναύλα και τα ασφάλιστρα κινδύνου πολέμου γίνονται ένα βαρόμετρο σε πραγματικό χρόνο της γεωπολιτικής έντασης – ένα βαρόμετρο που πληρώνουν οι καταναλωτές μακριά από τον Κόλπο.
Εδώ είναι που η προσέγγιση αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με στρατηγική και περισσότερο με αυτοσχεδιασμό. Την ίδια εβδομάδα που η Ουάσιγκτον αύξησε την πίεση σε σχέση με τους κινδύνους που συνδέονται με το εμπόριο και τη ναυτιλία του Ιράν, το Reuters ανέφερε μια σημαντική αλλαγή στην πολιτική της Βενεζουέλας: οι ΗΠΑ χαλάρωσαν τις ενεργειακές κυρώσεις και εξέδωσαν ευρείες άδειες που επιτρέπουν στις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες να επαναλάβουν τις δραστηριότητές τους και να διαπραγματευτούν νέα έργα. Όπως και να κρίνει κανείς την πολιτική της Βενεζουέλας, το μήνυμα είναι δύσκολο να αγνοηθεί: η πολιτική των ΗΠΑ προσπαθεί να περιορίσει τον κίνδυνο από τη μία πλευρά και να σταθεροποιήσει τις τιμές από την άλλη.

Εν τω μεταξύ, η έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Ενέργειας για την αγορά πετρελαίου του Φεβρουαρίου 2026 προβλέπει αύξηση της παγκόσμιας ζήτησης πετρελαίου κατά περίπου 850 kb/d το 2026 και αναμένει ότι η προσφορά θα υπερβεί τη ζήτηση κατά πολύ – συνθήκες που, θεωρητικά, θα πρέπει να μειώσουν την πίεση στις τιμές. Ωστόσο, η αναφορά του Reuters σχετικά με τη συμβουλευτική ανακοίνωση για το Ορμούζ κατέγραψε πόσο γρήγορα μπορούν να μεταβληθούν οι τιμές του αργού πετρελαίου από τις γεωπολιτικές ειδήσεις, ακόμη και όταν τα θεμελιώδη μεγέθη δείχνουν μια σταθεροποίηση.

Αυτό το χάσμα – μεταξύ των θεμελιωδών μεγεθών και της συμπεριφοράς των τιμών – είναι διαγνωστικό. Υποδηλώνει ότι οι αγορές αντιδρούν λιγότερο στα βαρέλια και περισσότερο στην αβεβαιότητα της πολιτικής.
Υπάρχει και μια άλλη ευπάθεια σε αυτό το μοντέλο: η διαδικασία. Οι εξωτερικές πολιτικές με μεγαλύτερο αντίκτυπο εκτελούνται μέσω εκτελεστικών ενεργειών και αποφάσεων των υπηρεσιών – με τέτοια ταχύτητα που ξεπερνούν τη συζήτηση στο Κογκρέσο και τον δημόσιο έλεγχο. Ακόμη και όταν το εργαλείο είναι «μη στρατιωτικό», το ζήτημα της διακυβέρνησης παραμένει: ποιος καθορίζει τα όρια και πώς ορίζεται η επιτυχία;

Η συζήτηση για τα πολεμικά δικαιώματα αποτελεί ένα σαφές παράδειγμα της υποκείμενης έντασης. Το Εθνικό Κέντρο Συντάγματος έχει συνοψίσει τις προσπάθειες των δύο κομμάτων να περιορίσουν τις στρατιωτικές ενέργειες του προέδρου κατά του Ιράν χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου στο πλαίσιο της Ψήφου για τα Πολεμικά Δικαιώματα. Το Congress.gov καταγράφει επίσης κοινές αποφάσεις που θα οδηγούσαν στην απομάκρυνση των αμερικανικών δυνάμεων από μη εξουσιοδοτημένες εχθροπραξίες που αφορούν το Ιράν – απόδειξη ότι το συνταγματικό ζήτημα παραμένει ζωντανό σε όλες τις συνεδριάσεις.

Το θέμα δεν είναι να επανεξεταστούν εδώ οι πολεμικές εξουσίες. Είναι ότι μια εξωτερική πολιτική που βασίζεται σε ταχέως μεταβαλλόμενους τεχνικούς μοχλούς μπορεί να γίνει αντιδραστική και αδιαφανής – και, σε περίπτωση κρίσης, εύθραυστη.
Μια εκστρατεία μη στρατιωτικής πίεσης μπορεί να οδηγήσει σε κλιμάκωση. Μπορεί να επιβάλει διάχυτα κόστη, να ωθήσει τους συμμάχους σε δαπανηρές συμπεριφορές αποφυγής και να δημιουργήσει κίνητρα που η Ουάσιγκτον δεν μπορεί εύκολα να αντιστρέψει. Οι πολιτικοί θεσμοί έχουν ζητήσει πιο προσεκτικό σχεδιασμό των κυρώσεων και μηχανισμούς επανεξέτασης, ακριβώς για να μειωθούν οι ανεπιθύμητες συνέπειες και να διατηρηθεί η αποτελεσματικότητα με την πάροδο του χρόνου.

Εάν ο στόχος είναι η βιώσιμη επιρροή και όχι η μόνιμη αναταραχή, η Ουάσιγκτον χρειάζεται σαφέστερα όρια: ποιες είναι οι διέξοδοι και πώς θα διαχειριστεί ο εμπορικός κίνδυνος, ώστε η αποτροπή να μην καταστεί αυτοπροκαλούμενο εμπόδιο στο παγκόσμιο εμπόριο. Διαφορετικά, οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να μαθαίνουν το ίδιο μάθημα με διαφορετικές μορφές: η σύσφιξη των βιδών είναι εύκολη, ο έλεγχος των ζημιών που προκαλούνται κατάντη δεν είναι.